แสงศรัทธา ณ ปลายฟ้า

คนป่วย ฝนดาวตก และบางภาพริมแม่น้ำของ

 เมื่อไม่กี่วันได้มีโอกาสเจอเหล่า "คนป่วย" ในงานหนังสือที่มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ไม่ค่อยมีถ้อยสนทนาอะไรกันมากนัก เหตุเพราะต่างคนต่างเร่งรีบ? แม้เมรัยซักสองสามแก้วเขา (สองคนป่วย) ก็ไม่ค่อยอนุญาตให้มันผ่านลงคอ คาดว่าป่านนี้คนป่วยคนหนึ่งคงกลับเข้าถิ่นพำนักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งนั้นก็หมายความว่าเขาจะต้องไม่ทำตัวตามอารมณ์ (อารมณ์หนุ่ม ? ) เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นคงไม่มีที่ทำงานแห่งใดยังเปิดรับเขาอยู่...ฮ่า ผมคาดหวังว่าอีกมินานผ่องเราอาจจะโคจรมาเจอกันอีก ในฐานะ "คนป่วย" ที่หมอวินิจฉัยว่า "ป่วยเพราะเหงา" ซึ่งคงไม่มียาใดแก้ได้นอกจากทนเหงากันต่อไป และมันก็หมายความว่าคงจะต้องเป็นคนป่วยเรื้อรังไปอีกนาน นอกจากจะมีคู่ร่วมโคจรเดินทางสายชีวิตนั้นล่ะ ผ่องเราคงจะได้เลิกเป็นคนป่วยซักที (จริงไหม ? )

ตื่นมาราวตีสี่ทั้งๆ ที่เมามายหลับไปเกือบค่อนคืน หวังว่าคงจะได้เห็นดาวตกอย่างที่เคยเห็นมาเมื่อหลายปีก่อนมั่ง แต่เปล่า! ท้องฟ้าเหนือบ้านมิเป็นใจ เมฆและลมหนาวมาแรงมาก ยืนดูดบุหรี่ดูกระต่ายที่บ้านหยอกเอินกันชั่วครู่ก็กลับมานอนต่อ แต่อายุอานามก็มิอาจให้ข่มตาหลับได้ จึงลุกขึ้นมาเปิดคอมฯ ดูภาพเก่าๆ เลือกหยิบภาพที่เคยไปประเทศลาวมาจัดการตกแตงไปตามเรื่อง พอได้บางแง่ที่สวยตามอารมณ์ตนเองก็คิดว่าน่าจะอัพบล๊อกซักหน่อย จึงขีดๆ เขียนๆ มาให้อ่านและดูกัน (แอบงงงงว่าเคยเอาขึ้นเว็บรึยัง ใครเคยเห็นแล้วก็เห็นอีกได้เนอะ)

ห่างหายไปบ้านก็โดยรวมสันดานเก่าเขียนไปก็ซ้ำรอยเดิม (ไม่รู้จะพูดทำไม ? ) ก็จะแวะไปเยี่ยมเพื่อนๆ บ้าง แต่ก็อาจจะตกหล่นไปบ้าง อย่างไรก็รักษาสุขภาพด้วยครับทุกท่าน ลมหนาวมาแล้ว ใครจะไปเที่ยวไหนก็วางแผนกันไว้เลย จะได้ไปเที่ยวอย่างสนุกๆ